Elsevier, Jan van Laar (8 januari 2011) over de cd Giel Vleggaar, Orchestral Works:"Dead as disco (2006) is met zijn onmiskenbare Bernstein-invloed een felle dijenkletser. Je voelt je in stevige handen. Met dank aan de Radio Kamer Filharmonie. Is het niet krankzinnig, dat (ook) dit orkest in het huidige politieke klimaat op de tocht staat?"
"Giel Vleggaar heeft inmiddels een meer gevestigde naam. Op de cd Orchestral Works is bijvoorbeeld zijn Pianoconcert te horen, dat hij schreef in opdracht van de ZaterdagMatinee. Dan hoor je erbij als componist. Het langzame tweede deel is schitterend en ook in Ayre of solace, een artistieke reactie op de muziek van renaissancecomponist John Dowland, laat Vleggaar zich van zijn meest poëtische kant horen." (***)
"Superieure uitvoering van Mozarts Veertigste Symfonie""De Radio Kamer Filharmonie speelde prachtig subtiel in die soepel verende fraseringen en die perfect op de muziek toegesneden tempi waar Brüggen zo'n gevoel voor heeft. Daarnaast is er dan altijd dat ragfijne, even kleine als effectieve detail en die persoonlijke klank. De Radio Kamer Filharmonie mag dan niet op authentieke instrumenten spelen, in de NTR Matinee had het zaterdag toch allemaal de als zachte zijde glanzende klank die Brüggen met zijn eigen Orkest van de Achttiende Eeuw heeft gecultiveerd." (Het Parool, Roeland Hazendonk, 20 december 2010)
"De Radio Kamer Filharmonie gaf onder Jonathan Stockhammer glans aan het duister." (NRC, Floris Don) "In elf afwisselende scènes kwam zaterdag in het Amsterdamse Concertgebouw de laatste, roerige avond van Faustus fraai overhet voetlicht. De Radio Kamer Filharmonie en een vijftal solisten, een overwegend Amerikaanse cast die allen de opera al eerder zongen, toonden onder leiding van de Amerikaanse dirigent Jonathan Stockhammer de ingenieuze gelaagdheid van Dusapins opera." (de Volkskrant, Lonneke Regter)
"Ook met de Radio Kamer Filharmonie bleken Bezuidenhout en Brüggen precies op dezelfde golflengte te zitten. Brüggen getuigde daarna nog van zijn liefde voor Mendelssohn en Italië in een fraai transparante en toch diep indringende uitvoering van de Vierde Symfonie. Mendelssohn en Mozart passen goed bij elkaar. Als opmaat van het concert vertolkten acht blazers uit het orkest zondr dirigent de Serenade KV388 in een onopgesmukt spel van even en nemen." (De Telegraaf, Eddie Vetter)